Bucketlist-activity in Jogjakarta

14 juni 2019 - Jogjakarta, Indonesië

17 mei: We vertrekken vroeg uit ons hostel om ervoor te zorgen dat we op tijd op het vliegveld zijn. We boffen, we hebben een grote luxe taxi, dus de rit naar het vliegveld is super comfie.. Vandaag verruilen we het mooie Thailand voor het prachtige Indonesië. Het plan is om nu Midden- en Oost Java te bewonderen en daarna door te reizen naar Bali, waar we onze reis 2 weekjes op pauze gaan zetten om lekker te genieten van een luxe verblijf samen met mijn zus, zwager en vers gelegde baby-neefje! 

Wanneer we de eerste vlucht naar Jakarta prima doorgekomen zijn, kan het saaiste stuk van onze reisdag beginnen: we gaan wachten. Het is 15:30 en onze volgende vlucht gaat pas om 20:50 en we boffen daarbij niet, want de winkels op de luchthaven zijn bijna allemaal gesloten, vanwege de Ramadan. Wanneer we onze bagage hebben opgehaald en op ons dooie gemakje weer hebben ingecheckt, gaan we op zoek naar een plekje waar we, ondanks de Ramadan, toch een fatsoenlijke avondmaaltijd kunnen krijgen. Om 18:15 is onze maag gevuld en hebben we nog eens 3 uur om te overbruggen.. Boring!!! We gaan maar alvast bij de gate zitten en beginnen aan wat oud-en-vertrouwd schermpjes-tijd! Evodie keutelt lekker om ons heen, af en toe starend naar het TV scherm met Indonesische reclames en af en toe spelend met haar Pinypon. Wanneer Thijs een rondje gaat wandelen over de luchthaven, besluit Evodie dat het een goed moment is om mega te gaan lopen klieren. Voor ik het weet neemt ze een sprint de luchthaven over en is ze van plan om weer door de bagagecontrole-poorten naar buiten te rennen. Even zit ik met een dilemma, want ik bewaak alle bagage, inclusief waardevolle spullen als laptop, telefoon, camera en portemonnee. Ik gris mijn laptop, telefoon en portemonnee mee en laat de rest voor wat het is, op hoop van zegen. Klepperend op mijn slippertjes raas ik als een dolle stier achter mijn losgeslagen peuter aan, het vliegveld over. Alsof we nog niet genoeg bekijks hadden van de, in boerka gehesen, bevolking. Eenmaal Evodie tegengehouden vlak voor de bagagecontrole, is er geen land meer met haar te bezeilen, want terug gaan naar de bagage voelt ze weinig voor. Ik bof maar weer, want nu kan ik de weg langs mijn publiek weer terug wandelen, met laptop, telefoon en portemonnee onder mijn ene arm en een krijsende en schoppende peuter onder mijn andere arm geklemd. Zucht, ik zeg maar zo… ik zeg maar niks…

Na ruim 5 uur lummelen op de luchthaven, kunnen we eindelijk boarden. Met een uurtje zijn we aangekomen op Jogjakarta. Via de app regelen we een goedkope taxi die ons voor de deur van onze homestay afzet. We komen aan bij een super kneuterig huisje, waar we een kamertje hebben bij een lieve Indonesische dame en haar zoon in huis. De zoon, Adrian, spreekt gelukkig goed Engels. Ons verblijf hier is weer super basic, maar zo dicht bij de lokale bevolking vinden we allebei echt geweldig. Daarnaast is de service van deze lieve mensen fantastisch.  
We richten snel ons kamertje in en gaan om 23:45 eindelijk slapen, tenminste.. Thijs en Evodie.. ik kan de slaap niet vatten, aangezien ik onwijs veel zin heb in morgen en bang ben dat ik mij zal verslapen.

18 mei: 5:45 gaat mijn wekker af en hijs ik mezelf stilletjes in de witste kleren die ik mee heb (dresscode). Om 6:00 word, alleen ik, opgehaald door de gids, want voor Evodie gaat deze dag te heftig en te lang zijn, vooral na onze lange vlucht van gister. Hierdoor heeft Thijs zijn plekje, nobel als hij is, opgeofferd om op Evodie te passen en mij de kans te geven deze speciale dag bij te wonen. Het is vandaag namelijk Waisak. Dit is één van de belangrijkste Buddhistische feestdagen; de herdenking van de geboorte van Buddha. Deze feestdag wordt groots gevierd bij de Borobudur, waarbij Buddhisten vanuit heel Azië naar deze belangrijke tempel afreizen. 

We halen nog een handvol andere toeristen op en rijden dan door naar de tempel. Eenmaal aangekomen krijgen we eerst een rondleiding over het immense Borobudur bouwwerk en veel informatie over de geschiedenis en de verhalen/mythes achter de muurgraveringen. 
Vervolgens gaan we met het busje naar de Mendut Temple, een andere belangrijke Buddhistische tempel. Ook hier krijgen we een rondleiding en kunnen we al getuige zijn van de vele Buddhistische rituelen en gebeden, geleid door lokale monniken, die de mensen helpt bij de herdenking van de geboorte van Buddha. Vanuit allerlei windstreken zijn mensen komen afreizen, waardoor je ook de meest prachtige traditionele kledij kunt bewonderen. Onze gids kan aan de kleren precies zien waar de mensen vandaan komen.

Tegen de middag en na lang wachten bij de Mendut Tempel, werd de volgorde opgenoemd waarin de optocht naar de Borobudur zal gaan lopen. Dit is zo’n 4,5 kilometer en zal begeleid worden door een fanfare, versieringen, vlaggendragers, praalwagens, gebeden en tot slot een boot (op wielen) vol met monniken die iedereen met water zegenen die zij passeren. 
Als non-buddhist krijg je geen plek in de optocht zelf, maar ben je meer dan welkom om mee te wandelen. Dit is ontzettend tof om mee te maken. We beginnen achteraan, maar al snel besluit ik dat ik de rest ook wil zien, dus ik wandel in een hoger tempo langs de stoet en kan daardoor het hele spektakel van alle kanten meemaken. De monniken op de boot zijn lekker amicaal naar iedereen en vinden het net iets te leuk om mij te zegenen met hun holy-water. Waarschijnlijk omdat de dresscode “white” is en mijn shirtje al snel transparante vormen aan begint te nemen. Ok, snel doorlopen, stelletje hitsige monniken… 
Wanneer we eindelijk met de hele rataplan zijn aangekomen bij de Borobudur beginnen de buddhisten hun rituelen bij de tempel. Helaas zijn non-buddhisten daar niet bij uitgenodigd, waardoor we meer dan een uur relax-tijd hebben. Om 17:00 gaan we verzamelen om de heuvel op te klimmen, waarna we de zonsondergang kunnen bewonderen met uitzicht op de Borobudur. Ik besluit alvast de heuvel op te lopen en daar wat “alleen tijd” te pakken. Ik ben behoorlijk moe door de drukke- en late reisdag van gister en heb geen zin in al het gekakel aan mijn hoofd. Boven op de heuvel staat een hutje met stoelen erin. Ik installeer me met mijn Gameboy op schoot en kom even heerlijk tot rust in de serene omgeving met uitzicht op de miniatuur Borobudur in de verte. Fantastisch! Om 17:00 wordt ik door één van de gidsen opgehaald, we gaan de zonsondergang bewonderen vanaf de Borobudur in plaats van de heuvel, aangezien het bewolkt is, is de kans groter dat we vanaf daar iets kunnen zien, maar helaas blijkt dit niet het geval.. 

We eten een hapje in het restaurant met de groep en vervolgen daarna onze weg weer naar een enorm veld die uitkijkt op de prachtig verlichte Borobudur. In lange rijen staan kelken met een kaarsje erin en iedereen wordt verzocht naast een kelk plaats te nemen. Er wordt een praatje gehouden, waar de afkomst en betekenis van Waisak wordt uitgelegd en waar we vervolgens met z’n allen gaan zitten mediteren. Dit heeft iets magisch, aangezien we daar met een kleine 600/700 man zitten, allen in een serene trans. Dit was het moment dat ik echt even wou dat ik dit met Thijs had kunnen delen, zo ontzettend bijzonder… 
Ik heb nog nooit echt gemediteerd en dit stond op mijn wishlist om tijdens deze reis te doen. We worden door de hele meditatiesessie heen gecoacht, doordat ons verteld wordt op welke manier we moeten ademen, zitten en voelen. Ik merk dat ik me heerlijk aan het ontspannen ben, ik moet uitkijken dat ik niet voorover in slaap donder. De spreker weet dit vakkundig te voorkomen door vervolgens te vertellen dat ik vooral niet aan geld, werk of zorgen moet denken. Ja gast, ooit gehoord van het Roze-olifantjes-effect? Dat is dus het enige waar ik vervolgens nog aan kan zitten denken.. Mijn ontspannen trans is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een interne slappe lach. Goed, tot zover de meditatiepoging!

Na het mediteren mogen we in groepjes van 4 een enorme papieren lampion aansteken, welke allen tegelijk de lucht in gelaten worden. Het uitzicht was fenomenaal, de lampionnen die steeds hoger omhoog drijven, de saamhorigheid met alle mensen om je heen en de Borobudur op de achtergrond, dat is gewoon bijna niet voor te stellen. Ik kan met recht zeggen dat ik nog nooit zoiets fantastisch heb bijgewoond, wat een bijzondere dag was dit. Ik ben totaal gesloopt als ik uiteindelijk om 22:30 weer bij de homestay wordt afgezet, maar de glimlach krijg ik niet meer van mijn hoofd, want dit was een “once in a lifetime experience”.

19 mei: Aangezien Thijs en Evodie gister een rustdag hebben gehad, staan ze nu te springen om iets van het land te zien. Ik daarentegen ben brakjes en wil graag de hele dag in bed blijven liggen. Daartegenover wil ik ook niks missen, dus ik besluit toch maar met Thijs en Evodie mee op stap te gaan, zelfs als we besluiten dat we beginnen bij de Borobudur die ik gister tot in den treuren bewonderd heb. In de taxi ernaartoe vertel ik Thijs zoveel mogelijk achtergrond informatie over de Tempel, zodat hij ook een soort tour met gids heeft (maar dan gratis). Aangezien de entree best prijzig is, besluit ik bij de ticketbalie achter te blijven op een bankje. Evodie wilde graag samen met papa de Tempel bewonderen, dus ik klap mijn Gameboy weer lekker open en ga in relax-stand.
Wanneer zij terug komen stappen we weer in de taxi, die op ons gewacht heeft en brengt ons naar de Hindoeïstische Prambanan Tempel. We gaan deze keer alle drie naar binnen. Het is mooi, maar ontzettend duur voor wat je te zien krijgt. Het deed ons erg denken aan de ruïnes van Ayutthaya in Thailand. Evodie rent lekker rond over het terrein, op zoek naar opa bakkebaard die misschien wel in één van de stupa’s woont volgens Thijs. Helaas was hij vandaag niet thuis… Volgende keer meer geluk misschien.
Op het Prambanan terrein zou nog een leuke speeltuin moeten zitten volgens de plattegrond, maar eenmaal aangekomen blijkt het vergane glorie. Ooit is het ongetwijfeld heel mooi geweest, maar tegenwoordig lijkt het meer op een verlaten spookplek. Anyway, Evodie vindt het fantastisch. We zoeken de toestellen uit die nog een soort functioneel zijn en laten haar even ravotten, voordat we de taxi weer opzoeken en ons naar de homestay laten rijden. 

We bestellen lekker wat eten bij de gastvrouw van de homestay. Simpel, maar zeer smakelijk en goedkoop. Dikke prima! Evodie gaat na het eten direct naar bed en ook mijn batterijtje is op, dus ga vroeg slapen. 

20 mei: Eindelijk hebben we een rustdagje en daar ben (vooral) ik enorm aan toe. We zijn lekker de hele dag binnen gebleven en hebben weer wat orde op zaken gesteld: foto’s ordenen, blog posten en planning maken voor Sumatra en Jakarta.
Evodie vermaakt zich super goed in de homestay. Ze kan het vanaf moment één goed vinden met de gastvrouw, die al flink op leeftijd is, maar nog op super actieve en jeugdige wijze met Evodie omgaat. Erg leuk om te zien… 

Wanneer Evodie ’s avonds op bed ligt, heeft Adrian nog een verassing voor ons, hij heeft Game of Thrones seizoen 8 aflevering 3 t/m 5 gedownload voor ons. Joepie de poepie! Thijs en ik kruipen lekker tegen elkaar aan op de bank en kijken aflevering 3 en 4 en gaan daarna naar bed.

21 mei: ’s ochtends hebben we rustig aan gedaan en nemen daarna de taxi naar het centrum van Jogjakarta. Direct na het uitstappen uit de taxi worden we aangesproken.. wat zeg ik.. aangevallen door een local die ons zijn diensten probeert aan te smeren en daarbij geen “nee” als antwoord accepteert. Hij blijft aan ons plakken en pas als ik aan de meneer vraag of hij begrijpt wat nee betekent, druipt hij af. 20 meter verder worden we door de volgende man aangesproken.. oh my, als dit de hele dag zo door gaat dan maak ik snel rechtsomkeert. We wimpelen de kerel af door te liegen dat we bekend hier zijn en perfect weten waar we naar op weg zijn, dus geen gids nodig hebben. Dit lijkt te werken. We stappen een 7eleven in om water te kopen en worden daar door persoon nummer 3 aangehouden. Deze keer een vriendelijke meneer die gewoon interesse in ons heeft en een praatje wil maken. Ok dat is wel prima. Hij stuurt ons naar een kunst galerij van zijn zus, die mooie batikkunst verkoopt. Wij zouden graag een mooi batikschilderij meenemen, dus als we iets tegen komen grijpen we onze kans. In de galerij zelf vinden we niks, maar één van de kunstenaars neemt ons mee naar een grotere galerij een paar straten verderop, waar we een prachtig doek vinden die wij wel boven ons bed zouden willen hangen. Helaas is de prijs veeeeel te hoog, dus we besluiten verder te zoeken. 
We wandelen door de winkelstraat en treffen verder geen batikkunst meer aan, alleen batikkleren. Dat is wel even jammer, want ik had gehoopt vandaag wat moois te kunnen scoren. We wandelen richting het Kraton (paleis van de Sultan), maar als we er bijna zijn worden we door de parkeerwacht van de Vredeburg aangesproken. Ook hij begint weer een praatje en hij blijkt Nederlands te kunnen praten. Hij verteld ons dat het Kraton al om 13:00 gesloten is vanwege de Ramadan. Shit is dat even irritant! 

De parkeerwacht wijst ons de weg naar een grote art galerij, 25 minuten lopen hiervandaan. Met een “Betor” (een bank voorop een brommer gesoldeerd), zijn we er met 3 minuten. De parkeerwacht onderhandelt een mooie prijs, voor slechts 0,60 cent worden we erheen gereden, wacht de chauffie op ons en neemt ons weer mee terug naar de Vredeburg. Super goede deal en een hele leuke ervaring om zo voorop een vervoersmiddel door de stad te scheuren. Het ritje is veel te snel voorbij, want dit bevalt ons wel. 
We komen terecht bij een grote galerij met rijen vol met doeken. Achterin zitten twee dames de Batikkunst uit te voeren, wat ontzettend simpel lijkt, maar wat in de praktijk alles behalve makkelijk is. Thijs en ik mogen ons er ook even aan wagen, maar merken al snel dat wij niet meer dan grote vlekken en druipers op de stof maken in plaats van kunst.
We snuffelen alle kunstwerken af en Thijs wordt verliefd op een groot Indonesisch landschap en ik wordt verliefd op een kleurrijk abstract schilderij. We besluiten het landschap te kopen en onderhandelen nog wat over de prijs. Uiteindelijk krijgen we het voor een prima prijs mee en nemen we de Betor terug naar museum Vredeburg.

We zijn nog net op tijd om even een kijkje te nemen in Fort Vredeburg, waar een stuk Nederlandse geschiedenis in Indonesië uiteengezet is. Het is slechts met enkele informatieborden en wat poppetjes van klei uiteengezet, waardoor het museum niet heel erg boeiend is en we er redelijk snel weer doorheen zijn. Wel kunnen we concluderen dat de Nederlanders zich toentertijd niet bepaald netjes gedragen hebben in Indonesië!
Vervolgens wandelen we naar het begin van de winkelstraat, doen nog wat boodschappen en nemen de taxi terug naar de homestay. We bestellen via de lokale taxi-app avondeten en leggen daarna Evodie op bed. 

’s Avonds nestelen we ons, zoals de avond ervoor, in op de bank om aflevering 5 van Game of Thrones te kijken. Hopelijk kan Adrian morgen de laatste aflevering ook voor ons bemachtigen. Spannend!!!

22 mei: We zijn super lui en nemen vandaag nogmaals een rustdag. Het is ook zo fijn in de homestay en Evodie kan er zo lekker spelen. Overal door het huis ligt speelgoed van de kleine, maar dat vindt de gastvrouw allemaal prima. Dat zoeken we morgen allemaal wel weer uit als we gaan inpakken. 
We vervolgen vandaag onze zoektocht op het web om een goede reisroute door Sumatra uit te pluizen. Wat een pokkewerk is dag zeg! De infrastructuur is daar nog niet zo goed ontwikkeld, waardoor reizen tussen de plekken ontzettend ingewikkeld is. Met de auto duren enkele kilometers een eeuwigheid en een binnenlandse vlucht kost een vermogen en heel veel tijd, omdat er bijna geen concurrentie is en we telkens moeten overstappen op Jakarta, Medan of zelfs op Kuala Lumpur in Maleisië. Ik raak gedurende de dag steeds gefrustreerder en geïrriteerder, omdat we voor een fatsoenlijke reisroute wel 4 of 5 keer over Medan reizen. Daarnaast zijn we allen helemaal lek gestoken door muggen, vooral op- en rondom de schenen, waardoor ik gek wordt van de jeuk. Ik flikker mijn laptop de hoek in laat de planning even voor wat het is. Ik heb duidelijk de ingewikkeldste planning voor het laatst bewaard.

Gelukkig komt Adrian precies op het goede moment aan met de aller laatste aflevering van Game of Thrones, wat een held! Als Evodie ’s middags lekker op bed ligt, zetten we hem direct aan. Even lekker ontspannen.
De rest van de middag keutelen we lekker met Evodie aan en gaan we na het eten op tijd naar bed. Morgen weer een beruchte reisdag voor de boeg, dus we kunnen maar beter uitgerust zijn. 

2 Reacties

  1. Wil:
    15 juni 2019
    Oo oh wat een belevenissen weer...... 😃😖😂😘. Knap hoor, dat je het schrijven vol houdt. We zijn benieuwd naar het kunstwerk wat jullie uitgezocht hebben. Inmiddels is Marieke al weer een paar dagen terug van Bali. Wat gaat de tijd snel. Veel plezier straks met je moeder samen Nicole. Liefs, Wil en Nico
  2. Suz:
    15 juni 2019
    En weer een afgestreept.... Ik denk dat Evodie eens in haar leven, met deze blogteksten en mondelinge verhalen van haar ouders en familie,
    alles opnieuw en bewust nog een keer wil meemaken...

Jouw reactie