Dorpje Sabang op het prachtige Pulau Weh

16 augustus 2019 - Weh, Indonesië

2 augustus: We worden 10 minuten voor onze wekker wakker gemaakt door Evodie die moet plassen. De zindelijkheid begint in een rap tempo goede vormen aan te nemen. Erg fijn, want we hebben hierdoor al enige tijd geen nieuwe luiers hoeven kopen.
We frissen ons op, pakken de koffer in en gaan om 9:30 naar beneden, waar Ahmed en Ulfah al op ons zitten te wachten, ze wilden ons zo graag nog heel even zien, voordat we in de taxi zouden stappen en we hun leven weer uit zouden rijden. Ze hebben wederom een shitload aan koekjes, pakjes drinken, kipnuggets en klef geworden patatjes in een afgesloten bakje voor ons meegenomen, zodat we wat te bikken hebben op de boot. Om ze toch iets terug te kunnen geven, hebben we hen het pasje van de AmaZone gegeven waar wij verplicht 100k op moesten zetten, maar slechts 30k van gebruikt hebben. Aangezien dit pasje alleen bij AmaZone van Banda Aceh gebruikt kan worden, hebben wij er toch niks meer aan. Ulfah en haar zus hebben allebei kinderen, dus nu kunnen zij hier nog lekker van genieten. 

We nemen voor de laatste keer afscheid en rijden naar de haven. Om 10:00 gaat de fastferry en om 11:00 de slowferry. Wij willen met de slowferry mee, aangezien dit stukken goedkoper is en je dan gezellig tussen de locals kunt reizen, wat wij een natuurlijk een leukere ervaring vinden. Bij de haven komen er direct allemaal bemoeials die ons opjagen, omdat ze ons op de fastferry proberen mee te krijgen. Wij laten ons niet gek maken, gaan ons eigen gangetje en kopen tickets voor de slowferry, waar we vervolgens direct aan boord kunnen. Hij vertrekt ruim een half uur te vroeg, dus we zijn heel erg blij dat we ervoor gekozen hebben om een uur te vroeg op de haven te zijn, want de volgende boot gaat pas om 16:00. 

Op de boot worden we natuurlijk weer blootgesteld aan allemaal nieuwsgierige blikken en mensen die een praatje met ons willen maken, ondanks dat ze geen woord Engels spreken… dan wil je het echt graag! 
Wanneer we zijn aangekomen op Pulau (eiland) Weh, blijkt Gojek en Grab auto’s niet actief te zijn hier, waardoor we genoodzaakt zijn om een taxi te nemen die enkel toeristenprijzen hanteert. We komen aan bij een net hotelletje in Sabang. Buiten staat een groot bord dat enkel getrouwde stellen een kamer met elkaar mogen delen. Gelukkig wordt ook hier geen moeilijke vragen gesteld en krijgen we direct de sleutel van de kamer. Het is een klein kamertje, met basic faciliteiten, maar daar zijn we inmiddels wel aangewend. We schikken de kamer weer naar onze wensen en eten een hapje buiten de deur bij een lokaal tentje. Hier hebben we ons Indonesisch even flink kunnen oefenen, want Engels spreken ze absoluut niet op dit eiland. Maar ook hier zijn de mensen geduldig en super vriendelijk, dus we komen er altijd wel weer uit. 
Het is inmiddels donker geworden, we wandelen nog even naar een buurtwinkeltje om wat brood voor de volgende ochtend te halen, bluugh witbrood, wandelen terug naar het hotel en gooien onze vermoeide spruit haar bedje in. Het hotel blijkt super gehorig te zijn, want wij zitten met onze kamer pal voor de receptie waar mensen  's avonds gezellig als een stelletje dove kwartels tv zitten te kijken en de dag luidkeels doornemen. Als klap op de vuurpijl hoor je om de zoveel uur een moskee “allah is almachtig” door het dorp schreeuwen en tot slot is het matras ontzettend zacht en doorgezakt in het midden, waardoor Thijs en ik naar elkaar toe rollen en met geen mogelijkheid lekker kunnen liggen. Thijs bouwt door middel van lange ronde kussens een muur in het midden waar hij zijn been overheen werpt en in een luidruchtige slaap valt, charming! Nou, dit worden 4 lange dagen…

3 augustus: Ik wordt flink gebroken wakker, Thijs een stuk minder. Aangezien ik een buikslaper ben en het matras veel te zacht is, wordt ik als een soort soepkom wakker en kost het me moeite om mijn rug weer in de oorspronkelijke “S” vorm te krijgen, man man man!
We horen meteen aan Evodie haar gesnuif, gesnotter en gerochel dat haar verkoudheid nieuwe vormen aangenomen heeft. Ze heeft nog steeds geen verhoging, maar al haar holtes zitten vol en haar amandelen zijn opgezet. Hoewel we eigenlijk de wildste plannen hadden voor vandaag, besluiten we weer een dagje binnen te blijven. We gaan enkel de deur uit om de was even weg te brengen (waar we as usual flink afgezet worden) en een boodschapje te doen bij een “supermarkt” (lees: grotere buurtwinkel), waar ze gelukkig wel bruin brood verkopen. 

Verder speelt Evodie lekker de hele dag met haar blokken, kleurboek en maakt ze er een feestje van om tussen papa (die buiten de kamer zit) en mama (die in de kamer zit) berichten door te geven.  
’s Avonds eten we lekker een noedeltje op de kamer en leggen we Evodie op bed. Ze is onrustig en kan haar draai niet vinden. We halen haar uit bed om haar te besmeren met luuf en om neusspray te geven, maar Evodie denkt daar anders over. Na een flinke peuteraanval, krijgen we het uiteindelijk voor elkaar om de neusspray op de goede plek bij haar naar binnen te spuiten (er waren al wat sprays haar mond, oor en haren ingegaan, omdat ze niet stil wilde zitten) en valt ze bij ons op bed in slaapt. We leggen haar over in haar bedje, waar ze binnen een paar uur wederom wakker wordt, omdat ze moet plassen en weer een paar uur later omdat ze wil knuffelen en weer een paar uur later omdat ze niet meer kan slapen en ga zo maar door. Je snapt het al: gebroken nacht voor ons alle drie. 

4 augustus: Zoals te verwachten staat Evodie met haar linkerbeen over haar rechterschouder op en hebben Thijs en ik door het korte nachtje ook weinig incasseringsvermogen opgebouwd. Dat beloofd een gezellig dagje te worden. 
Evodie is nog steeds ontzettend verkouden en aan het hoesten, dus we willen haar eigenlijk wat rust geven. Aan de andere kant was het plan om lekker naar het strand te gaan, wat Evodie altijd erg leuk vindt en waarbij ze op natuurlijke wijze zoutoplossing toegediend krijgt, omdat het zeewater ontzettend zout is en waar ze ook vaak lekker in het zonnetje in slaap valt. Win-win dachten wij… Dat liep helaas wat anders dan verwacht…

We hebben een scooter geregeld, waar we eerst nog dik een half uur op moeten wachten, omdat het hotel zijn zaakjes niet op orde heeft. Wanneer we eenmaal op weg zijn begint een tergend lange rit naar het strand toe. Evodie wil er namelijk lopend heen (21km), ja natuurlijk schat.. doen we even! De hele rit naar het strand toe hebben mensen ons van verre horen aankomen: “Wheeeeeeeeeeeeeeeeeeee….” Pffff… 
Wanneer we er dan eindelijk zijn, blijkt het strand niet meer te zijn dan een smal en kort stukje zand, waar elke paar seconden een golf overheen spoelt. Hmmm… niet echt wat we gehoopt hadden. Aangezien Thijs en ik van plan waren om hier te gaan snorkelen, besluiten we wat snorkel gear te huren en laten we ons met een boot afzetten bij Rubia eiland en proberen daar een fijn stekje te vinden waar Evodie lekker kan spelen. Helaas is er aan deze kant helemaal geen strandje te vinden, enkel een hoop gladde rotsen en/of viezigheid. Uiteindelijk vinden we een soort grote vlondertafel met splinters, waar we met doeken een picknick area van weten te maken en Evodie met haar blokken laten spelen.
Thijs gaat als eerste het water in om te kijken of er iets te zien valt. Dit blijkt ontzettend tof te zijn. Het water is kraakje helder en overal zwemmen felgekleurde visjes op enkele centimeters aan je voorbij. Als hij terug is wisselen we de rollen om en kan ik de onderwaterwereld even bekijken. Super leuke ervaring voor beginners zoals wij. Wat jammer is, is dat deze plek totaal niet meer heilig is. Het koraal is op veel plekken al kapot gemaakt door toeristische platvoeten en ook het gegeven dat er doelmatig spullen op de bodem zijn geplaatst (brommers of kunstwerkjes) om de snorkelaars iets te fotograferen te geven, zegt al genoeg. Desalniettemin vonden we het leuk om te ervaren. 

Evodie heeft zich even prima vermaakt, maar zet nu haar ochtend gedrein weer voort. We nemen de boot weer terug naar Weh island. Evodie wil graag nog even op het “strandje” spelen, maar als ultimatum hebben wij gesteld dat ze dan moet stoppen met haar “wheeeeee-offensief”. Daar heeft ze moeite mee, wat ons doet besluiten dat het beter is om terug te gaan naar de hotelkamer en haar te laten slapen. We eten eerst even een boterhammetje op een bankje, waar Evodie van mokkende-ik-mag-niet-naar-het-strand-positie uiteindelijk in slaap dondert. Arm meisje.. We zetten haar lekker op de scooter, waar ze de eerste paar kilometer haar klaagzang weer opzet, maar uiteindelijk lekker in slaap valt. Ook in het hotel, waar ze overgelegd wordt in haar bedje, blijft ze nog een ruime 2,5 uur slapen. Wanneer ze weer wakker wordt, is ze een stuk beter gemutst. Dat had ze echt even nodig. Met de scooter scheuren we naar een eettentje (vies bluuh en flink afgezet), halen een vers geperst avocado sapje en gaan terug naar het hotel, zodat Evodie verder kan gaan met het inhalen van slaap en herstellen van haar verkoudheid.

5 augustus: Evodie is nog steeds niet fit, dus we blijven verplicht nog een dag binnen, hopend dat ze morgen goed genoeg is om de lange reisdag te doorstaan. 
Haar drein-oorlog is direct in de vroege ochtend begonnen. Ok het is tijd om even wat harder op te treden, je mag je dan niet lekker voelen, maar dat wil niet zeggen dat het ok is om je ouders tot waanzin te drijven. Hoewel we het haar niet helemaal kwalijk kunnen nemen, want de afgelopen dagen zijn we erg toegeeflijk geweest naar haar, onder het mom: “ze voelt zich bluh, dus laat haar maar haar gang gaan”. Hier is ze ondertussen ontzettend van aan het profiteren en het is tijd om de teugels weer even aan te trekken. Met al het geduld wat we in ons hebben, corrigeren we haar weer consequent op haar gedrag. Dit zorgt voor een ochtend vol herrie en kabaal, maar resulteert er wel in dat ze de boodschap weer goed in haar oren heeft geknoopt en tegen de middag het zoetste kind op aarde uithangt. Dit heeft haar wel haar schermpjes tijd en blokkenspeeltijd gekost. Gelukkig motiveert haar dit des te meer om ’s middags maar een slaapje te gaan doen, want wat moet je anders met je tijd. Ook dit pakt goed uit, want haar humeur en fitheid is vervolgens aanzienlijk verbeterd. Ok, mission accomplished.

We pakken de koffer weer in, eten wat bij een tentje waarvan we zeker weten dat het goed is en gaan vroeg naar bed, want morgen hebben we onze energie hard nodig en de wekker gaat vroeg. 

Foto’s

1 Reactie

  1. Suz:
    17 augustus 2019
    Snorkelen in de heldere zee klinkt heerlijk! Zou Evodie ook moeten doen met haar verkoudheid. Lekker doorspoelen met zeewater...beterschapjes!

Jouw reactie