Op naar de grootste stad van China: Shanghai

5 februari 2019 - Shanghai, China

15 januari: We pakken de laatste spulletjes in en vertrekken met de taxi, die de receptie voor ons geregeld heeft, richting vliegveld. De taxi was slechts 80 RMB terwijl wij de heenweg 300 RMB betaald hebben. We zijn dus flink afgezet op de heenweg, zo zie je maar weer.
We laten het bedje en de draagrugzak samen binden in een grote (opengeknipte) boodschappentas en vervolgen onze weg naar de incheckbalie. Op hoop van zegen dan maar. Het inchecken gaat wonder boven wonder mega soepel en hoewel de weegschaal bij de koffer aangeeft dat hij 1kg te zwaar is, hoeven we gelukkig niks bij te betalen. Pfieuw!
Toen we in de rij gingen staan voor de paspoortcontrole ontdekte we dat Thijs zijn naam met vluchtnummer op een groot bord stond en daarachter een M. Ow shit! Thijs je moet je melden bij balie M! Het blijkt dat, bij het scannen van onze incheckbagage, een verboden voorwerp ontdekt is in zijn tas. Hij mocht zijn batterypack blijkbaar alleen in de handbagage vervoeren, ze verzinnen de regels echt waar je bijstaat volgens mij.. Anyway, door naar de paspoortcontrole waar Evodie ontzettend grondig gefouilleerd wordt. Alsof we wapens in haar gewatteerde jasje zouden verstoppen. Evodie heeft de gang eens even flink op stelten gezet met haar hartverscheurende gekrijs, want ja.. ze werd immers aangeraakt door een vreemde. Daarna was ons kontkrummeltje ook niet meer te genieten, de kleine brompot was moe.
Wanneer we eenmaal geïnstalleerd zitten in het vliegtuig, nestelt de kleine zich in tegen Thijs aan en heeft de hele vlucht geslapen. 2,5 uur later arriveren we in Shanghai. Bij het ophalen van de bagage hadden we het geluk tegelijkertijd met onze spullen aan te komen bij de band. Ik vraag me af of we hier nou steeds ontzettend veel mazzel mee hebben of dat het in Azië gewoon beter geregeld is dan op Schiphol.

We nemen de metro naar ons hotel (dit had Thijs in het Hostel al helemaal uitgezocht en screenshots van gemaakt. Aldoende leert men zullen we maar denken). Wanneer we aankomen in het hotel, krijgen we de luxe dat we mogen kiezen tussen twee kamers. Ik krijg de sleutels van 2 kamers en mag ze allebei even keuren. Beide kamers zijn perfect, maar ik kies natuurlijk de allergrootste. We knallen de spullen neer, gaan uit eten bij een lokaal dumpling restaurant om de hoek, doen wat boodschappen en willen lekker gaan slapen. 
Ow nee!! Blaffie is weg!! (ter verduidelijking, dat is een klein knuffelhondje die Evodie in Hong Kong heeft gekregen en direct tot favoriet heeft verkozen). We geven het een leuke draai dat Blaffie naar een gezin is toegegaan die zijn gezelschap beter kan gebruiken. Evodie mompelt in haar bedje nog een paar keer “Blaffie weggelopen, Blaffie gezin knuffelen” en valt in slaap te midden van haar overige verzameling knuffels. 

16 januari: We hebben echt héééééérlijk geslapen. Het bed is enorm en ontzettend fijn en zacht. Hmmmmm!! Evodie heeft ook lekker geslapen en lijkt alweer vergeten te zijn dat Blaffie niet meer bij ons is. 
We besluiten vandaag Shanghai te gaan verkennen. Op Maps.me hebben we een grote supermarkt en een aantal banken geplot, zodat we onderweg even wat boodschappen kunnen doen en kunnen pinnen. Al lopende ontdekken we dat we in een gedeelte van Shanghai zitten wat ietwat minder goed onderhouden is. We wandelen door levendige straatjes heen, waar het leven waarschijnlijk meer op straat plaatsvindt dan in het huis, want er staan overal meubels en werktafels op de stoep, waardoor deze niet meer te bewandelen zijn en iedereen op de straat loopt. Ook maken ze zeer efficiënt gebruik van de elektriciteitskabels, door er van alles aan te hangen, zoals wasgoed, geslachte varkens of rijen worstjes. 
Wanneer we aankomen bij de plek waar de supermarkt zou moeten zitten, ontdekken we een groot leegstaand pand met hekken eromheen. Ok, deze is dus niet meer. Op naar de pinautomaten iets verderop.. Ook niks.. Verdorie.. dat gaat weer soepel. 

Waar we in Chengdu nog niet echt kennis gemaakt hebben met de welbekende smerigheid in China, merken we dat we hier in een gebied zijn gekomen waar de Chinezen al hun smerige gewoontes nog hebben. Er staat een kerel in een hoek tegen een gebouw aan te zeiken, overal hoor je rochelende mensen (en dat zijn niet alleen de mannen), en wanneer er een kerel vlak voor mijn schoenen zijn neus op de grond leeg snuit, ben ik helemaal klaar met de gorigheid! Gadverdamme varken, get a tissue! Tot dusver ben ik nog niet onder de indruk van Shanghai.
Wanneer we verder lopen en via een grote loopbrug de snelweg oversteken, komen we in een totaal andere wereld terecht. We belanden in een bruisend centrumpje, met gezellige winkeltjes en straatkraampjes.. Hé wat is dat voor commotie? Er zijn drie dozijnen brandweerlieden uitgerukt en een handvol politieagenten. Zou er brand zijn? Wanneer we verder lopen zien we dat er een winkelpand vakkundig wordt dichtgemetseld door de brandweerlieden, met grote cementblokken en de letters van de gevel worden gebikt. We zien dat de winkel nog gevuld is met allerlei artikelen. “Voldoet je winkel niet aan de eisen? Dan metselen we hem toch gewoon dicht?! Dat zal je leren!” De sensatiezoekers die we zijn, schieten nog een paar fotootjes van het metselcircus en vervolgen onze weg naar Yuan Garden.

We komen aan in een enorme, prachtige, uitgestrekte tuin. Op en top in Chinese sferen, met kleine houten huisjes, drakenbeelden, bruggetjes, en geknipte bonsai boompjes. Evodie ligt al een tijdje te slapen in de kinderwagen, maar heeft totaal geen last van het feit dat de tuin totaal ongeschikt is voor alle vierwielers. De tuin is bezaaid met hobbelige klinkertjes, trappetjes en rotstunneltjes. Thijs en ik duwen, tillen en persen de kinderwagen alle hoekjes van de tuin door en wanneer we na ruim een uur verkleumd zijn van de kou, besluiten we de tuin te verlaten en ergens te gaan eten. We belanden bij een verschrikkelijke massale voedselketen die me erg doet denken aan de LaPlace in Nederland, veel te duur en niet te eten. Uiteraard is Evodie bij de geur van het eten klaar wakker en smikkelt het eten heerlijk op. 
Na het eten nemen we nog een kijkje bij de City God Temple, die zich letterlijk naast de Yuan Garden bevindt. Een mooie tempel, maar vreselijk toeristisch en heel erg druk. We wandelen rustig aan terug naar het hotel, wanneer een straatverkoopster een stuk speelgoed in Evodie’s handen drukt en er vervolgens geld voor wil hebben, dit terwijl ik al zo’n 4x nee tegen haar gezegd heb. Ik duw haar rommel terug in haar handen en kijk haar doordringend aan. Ze druipt af.. Yes, I still got it!!

Eenmaal terug op de hotelkamer hebben we lekker gechilled. Evodie en Thijs hebben samen een filmpje gekeken, waarna de kleine wederom in slaap is gevallen. Hierdoor had ik lekker de tijd om Wie is de Mol te kijken.. genieten..
Wanneer het tijd is om een hapje te gaan eten, merken we dat Evodie een klein beetje warmer aanvoelt dan normaal. Ze is wel actief en heeft honger. Ok laten we iets gaan eten bij het dumpling restaurant om de hoek. Tijdens het eten zien we dat onze mini steeds bleker wordt. Aangezien ze ook veel meer geslapen heeft vandaag dan ze normaal doet, vermoeden we dat Evodie zich niet zo lekker voelt, dus gaan snel terug naar het hotel. Wanneer ik haar temperatuur, blijkt ze inderdaad weer een klein beetje koorts te hebben. Snel naar bed, waar ze als een blok in slaap is gevallen. 

17 januari: Evodie heeft geen koorts meer en ze heeft ook weer kleur in haar gezicht. We besluiten wel rustig aan te doen vandaag, dus lassen weer een welbekende filmdag in. 
’s Avonds besluiten we wel even een frisse neus te gaan halen, want de hele dag op zo’n hotelkamer zitten werkt behoorlijk IQ verlagend. Thijs heeft weer een restaurant opgezocht via Google die goede recensies krijgt. Mediteraans, weer eens wat anders dan al dat Aziatische voedsel. Laten we maar weer proberen het te vinden. 
De weg naar het restaurant toe is prachtig, we wandelen de lange oeverpromenade langs de Huangpu-rivier die The Bund genoemd wordt. Aan beide kanten van de rivier staan prachtig verlichte wolkenkrabbers, waaronder de beroemde Pearl Tower. Het is een spektakel om te zien. Dit is het Shanghai zoals ik het me voorgesteld had. 

Het restaurant was niet makkelijk te vinden, het bevond zich op de 5e verdieping van een super duur-ogend winkelcentrum, waar voornamelijk dure merken en bruidswinkels gevestigd zijn. Wanneer ons een tafeltje toegewezen is en we openen de menukaart ontdekken we dat het om een Spaans tapas tentje gaat. Ik zie direct dat er een fout gemaakt is bij het verwerken van de prijsjes op de menukaart. Overal staat een 0 teveel. OMG dat kan niet kloppen, 1 klein tapas gerechtje kost 2x zoveel als we normaal betalen om met z’n 3en uit eten te gaan. Ok dit gaat hem niet worden, we pakken snel onze spullen en vertrekken met onze staart tussen de benen het restaurant uit. Akward! Weer wat geleerd, wanneer je in een duur-ogend pand zit, vraag bij de ingang van het restaurant eerst even of je de menukaart in kunt kijken. Dat bespaard je een gênante ervaring. 
Maar goed, het was half 7, we hadden honger en alle restauranten langs de Bund zagen er ontzettend prijzig uit. We zijn geëindigd bij de McDonalds, niet bepaald het menu wat we voor ogen hadden. Vooral omdat we Evodie graag wat vitamine hadden willen toestoppen in de vorm van groentes. Nou ja, dan maar in de vorm van een vitamine pil, het is even niet anders. Dit past wel perfect in het lazy day plaatje, so what the heck!

Wanneer we terug zijn op de hotelkamer en we Evodie op bed gelegd hebben, doe ik een blije verassing wanneer ik mijn ondergoed uit de pressure bag haal.. Daar is Blaffie!!! “Stoute hond! Je rook zeker poesjes?”. Evodie was dolblij dat ze haar favorietje weer terug had en is er direct bovenop in slaap gevallen.

18 januari: We starten de ochtend ontspannen, lekker uitslapen, samen met Evodie douchen en daarna gaan we op ons dooie gemakje richting People’s Square. Wij dachten dat dit een groot plein was, maar het bleek een onwijs groot park van ruim 140.000m2 te zijn. Het park is geweldig onderhouden en enorm rustgevend, vooral als je je bedenkt dat dit midden in het centrum van één van de grootste metropolen ter wereld is. Rondom het park zijn de wolkenkrabbers zichtbaar, maar los hiervan, merk je helemaal niks van de stad. 
Wanneer we een groot gedeelte van het park gezien hebben en Evodie moe gerend is, plaatsen we kleine smurf in de kinderwagen, eten een worst op een stokje en bezoeken Nanjing Road. Dit is een winkelstraat van bijna 6km lang, waarbij de vroegere Engelse bouwstijl nog terug te zien is in de gebouwen te midden van de nieuwe moderne wolkenkrabbers. Het is een leuke mix die een gezellige sfeer neerzet in de overvolle winkelstraat. 

We beginnen direct bij een enorme Lego winkel, waar Thijs als een klein jongetje met grote glunderogen doorheen huppelt. Ondertussen zijn Evodie en ik ons eigen Chinese legopoppetje aan het ontwerpen, waar Evodie vervolgens zoet mee zit te spelen. Wanneer we de duplo tafel ontdekken is de kleine verkocht en ben ik nu de babysitter van twee peuters die de winkel niet meer uit te krijgen zijn. Met veel moeite en pijn weet ik de grote van de twee te overtuigen mee te komen, daarna was het makkelijk om de kleine ook te overmeesteren. Ruim driekwartier later staan we dus buiten, aan het begin van de winkelstraat en nog enkele kilometers te gaan. Here we go!

Hoewel we vooral de sfeer willen proeven, zijn we ondertussen ook op schoenen jacht voor Evodie. Ze loopt nog op haar dunne zomer sneakers, die ondertussen ook redelijk afgetrapt beginnen te raken, dus we zoeken schoenen die meer geschikt zijn voor het hard toenemende winterweer. We scoren stoere winterboots van New Balance voor een leuk prijsje. Ondertussen heb ik ook een bizarre ontdekking gedaan. Ik was in de Legowinkel het zelfgemaakte legopoppetje al volledig vergeten, maar wanneer hij op slinkse wijze door Evodie de winkel uit gesmokkeld blijkt te zijn, sta ik toch wel even met een mond vol tanden. “Jij kleine boef! Dat kan toch zomaar niet?”... Ach ja! Het is gebeurd, we gaan echt niet dat hele stuk weer terug voor een legopoppetje die niemand gaat missen. Leuk souvenirtje!
Evodie dondert weer in slaap in de kinderwagen, waardoor Thijs en ik even uitrusten om een Royal tea te drinken (Warm water met vers fruit… jammie-for-the-tummy). We hebben daar 1,5 uur gelummeld en hebben toen uiteindelijk de winkelstraat afgelopen, omgekeerd en terug gewandeld richting een Japans restaurantje. Onderweg hebben we nog een doos met pineappel cakes gekocht, die wij kennen uit Taiwan. Helaas zijn de krengen gortdroog en niks vergeleken met de engeltjes-piesen-op-je-tong-praktijken die de Taiwanese versies te weeg brengen. 

We slobberen onze mushroom Hotpot naar binnen, gaan terug naar het hotel en gaan nog lang niet slapen, aangezien Evodie klaar wakker is. Helaas!

19 januari: Vandaag gaan we naar de Jade Tempel. We hebben bedacht dit pas later op de dag te doen, dus doen de ochtend rustig aan en lunchen nog wat op de kamer. Thijs is de enige die te motiveren valt, want Evodie en ik vermaken ons prima met z’n tweeën. Lekker chillen, spelen, filmpje kijken et cetera. Thijs kleed zich aan om de deur uit te gaan en doet net of hij mister-good-will is, maar ik zeg één keer tegen hem geen zin te hebben om de deur uit te gaan en ZOEF zijn broek gaat alweer uit en hij landt weer braaf op zijn bedje naast mij en Evodie. Het plan om naar de Jade Tempel te gaan is van de baan. 

Aangezien we vandaag de deur nog niet uit waren geweest en de noedels die voor vanavond bedoelt waren, vanmiddag al opgegeten hebben, moesten we ’s avonds de deur uit om een hapje te eten. We gaan lekker makkelijk bij ons bekende dumpling restaurant eten aangezien het eten erg goed is, de prijs laag en het bestellen van het eten makkelijk aangezien de menukaart Engels ondertiteld is. 
We sluiten de dag af door Evodie op bed te leggen en vervolgens 1 uur later zelf ook al te gaan slapen. Jemig dat is echt lui!

20 januari: We starten super rustig op, aangezien we vandaag alleen de Jade Tempel op het programma hebben staan en we hier met een uur wel doorheen zullen zijn. Na de lunch vertrekken we met de metro naar de trekpleister. Het is een super groot en mooi tempel complex. Het is mega goed onderhouden en lijkt alsof het net geopend is terwijl hij al bijna 130 jaar geleden opgericht werd. In het midden van het tempelcomplex op een binnenplaats staat een grote metalen pot, wat vergelijkbaar is met een wishing well: gooi er een muntje in en je gebeden worden gehoord. In mijn ogen was het gewoon een grote spaarpot, waarmee het onderhoudt van de tempel bekostigd werd, maar desalniettemin gooien we zo blij als kinderen enkele muntjes in de pot. Dit jaar smijten we figuurlijk toch al met geld, waarom zouden we het niet ook letterlijk doen?! De tempel heeft zijn naam te danken aan twee grote buddha beelden die gemaakt zouden zijn van 1 groot stuk Jade en per stuk meer dan 1000kg zouden wegen. Aangezien de trekpleister nog niet in Engels leesbaar is, hebben wij geen idee over welke beelden het gaat. We zijn alle gebouwen van het complex in geweest en hebben een paar 100 prachtige beelden gezien, maar welke zou er nou toch van Jade gemaakt zijn. Anyway.. We hebben ze vast gezien, alleen niet herkent.

Wanneer we de Jade Tempel ook van onze to-do kunnen afstrepen oriënteren we ons op wat we nog meer kunnen doen in de omgeving. Tijdens de metrorit zijn we langs het Shanghai Natural History Museum gekomen. We besluiten daar nog even naartoe te wandelen en een kijkje te nemen. Thijs is van mening dat we te weinig musea bezoeken, dus hij kan hem krijgen ook. 
Hoewel het museum nou niet bepaald de kennis over Shanghai doet vergroten, zijn we wel heel blij dat we hier naar toe zijn gegaan. Het museum gaat over de oorsprong van de aarde en het leven en is op een ontzettend leuke en informatieve wijze vormgegeven. Op één van de verdiepingen zijn levensgrote dinosaurussen na gemaakt, waarvan 1 Brontosaurus en 1 Tyrannosaurus Rex die konden bewegen en geluid maken. Evodie luisterde heel aandachtig naar beide en beweerde dat de dino’s aan het praten waren. Ze vond ze fantastisch.
Toen we op de één na laatste verdieping waren, kregen we de melding van de beveiliging dat het pand ging sluiten. Balen! Want we vonden het alle drie ontzettend leuk en hadden graag meer gezien. Waren we maar wat eerder van het hotel vandaan gegaan. We worden richting de lift gekeken, waarmee we naar boven moeten voor de uitgang. Ik wilde de lift naar beneden pakken, zodat we dat ook nog even gezien hadden, om vervolgens door de beveiliging weer naar boven gejaagd te worden. Helaas moest Thijs weer de well-behaved boy zijn (lees: bange poeperd), dus we gaan braaf met de horde mee naar buiten. 

Via Google Maps zoeken we een leuk vegetarisch restaurantje op in de buurt. Zoals we ondertussen gewend zijn, was dit tentje niet meer te vinden. In het zelfde stukje straat zat wel een Italiaan. Evodie was in slaap gevallen, dus heeft de restjes van ons opgegeten, we hebben de metro terug gepakt en Evodie lekker op bed gelegd. Weer genoeg indrukken opgedaan om over te dromen.

21 januari: Wel heb ik ooit! Shanghai heeft sinds 2016 ook een Disneyland! Fuck it, we are living the dream! We gaan gewoon voor de 2e keer in 3 weken tijd naar Disneyland!
We gaan er met de metro naar toe en zien in de verte het kasteel van Doornroosje al opdoemen. Kijk dat noem ik nog eens een kasteel! Het kasteel in Hong Kong is een natte scheet vergeleken met deze beauty, dat beloofd veel goeds voor de rest van het park. 

Thijs heeft online gelezen dat al je eten en drinken afgepakt wordt bij de security. Gelukkig hebben wij een aantal trucjes in onze mouw om dit te voorkomen. Ik stop de zak met gesmeerde bammetjes onder mijn vest en jas, zodat het geritsel gedempt wordt. Met twee handen om mijn buik ziet het er echt uit als een 5 maanden baby-bump, daar durven ze echt niet aan te twijfelen. De rest stoppen we in de top-flap van Thijs zijn rugtas, meestal kijken ze alleen in het grote vak van de tas. De fouillering gaat goed, mijn boterham-baby is niet door de mand gevallen. Bij de tascontrole wordt mij vriendelijk gevraagd de top-flap open te maken, damnit! Hoewel de beste man de snackwaren ziet zitten, besluit hij dat we het mogen houden. Ow oké soepel, is het omdat ik zwanger ben? Anyway, wat een geluk we hebben genoeg eten om niet toe te hoeven geven aan de bizar hoge prijzen van het park zelf, dat scheelt weer.

Wanneer we binnen zijn merken we meteen dat het ontzettend druk is. Het is maandag! Moeten de kinderen niet op school zitten? (later ontdekken we dat de kinderen al vakantie hebben vanwege het aankomende Chinees Nieuwjaar).
Het park is ontzettend mooi opgezet en alles ziet er nog splinternieuw uit! We kijken eerst een mooie voorstelling voor het kasteel met alle Disneyprinsen en prinsessen en lopen daarna eerst naar de Pirats of the Caribean attractie, waar we allebei gegarandeerd in willen. Nu het nog relatief vroeg is hopen we dat de rij nog niet heel lang is. Hij blijkt al 80 minuten te zijn! Holy f***, dat beloofd wat voor de rest van de dag. Blijkbaar is dit hoe het de rest van de dag gaat zijn, veeeeeel wachten. De pirats attractie is het wachten in ieder geval waard, want de illusies zijn echt next level. Je zit in een bootje en vaart een route die het verhaal van Jack Sparrow verteld. Door enorme projectoren en wat geschud aan het bootje heb je na een tijdje echt het gevoel alsof je samen met Jack onderwater duikt en midden in piratengevechten zit. Het is lastig te beschrijven, maar het is ontzettend tof gedaan. De attracties van Disneyland Parijs en Hong Kong vallen bij dit echt in het niet. 
Na het zien van deze attractie willen we ook graag de show van Pirats bekijken, maar door problemen met het decor vallen deze shows helaas allemaal uit.

We gebruiken de rest van de dag de Disney-app om de actuele wachttijden van de attracties te bekijken. We kiezen de attracties met de kortste wachttijd, 1 uur wachten is kort. Onze grootste uitdaging is om Evodie telkens zo lang te vermaken in de rij en dat gaat de ene keer beter dan de andere keer, afhankelijk hoe vermakelijk de omgeving is van de attractie. Door alle prikkels valt Evodie na verloop van tijd ook in een diepe slaap, wat mij en Thijs de gelegenheid geeft om het park rustig te bekijken. 

Later op de dag pakken we nog even een parade mee, aangezien Evodie deze echt fantastisch vindt. We hadden een perfecte plek vooraan, maar mensen proberen er toch gewoon voor te gaan staan, zelfs recht voor de kinderwagen waar Evodie in zat. Super brutaal, dat hebben we natuurlijk niet geaccepteerd.
We eten lekker een hapje bij de attractie van TRON, zodat ik daarna nog even in mijn eentje in de achtbaan kan gaan terwijl Thijs en Evodie in het restaurant blijven chillen. De wachtrij is nog maar 90 minuten (dat is weinig, want de hele dag stond hij op 120 minuten) en voor Single riders maar 60 minuten. De achtbaan was mega vet, waarbij je niet in een normaal achtbaan karretje zit, maar op een motor waarbij een rugsteun je op de motor duwt. Door middel van projectieschermen heb je het gevoel alsof je midden in een racewedstrijd zit. Uiteraard win ik de wedstrijd en kom kotsmisselijk naar buiten, totally worth it!

Door de lange wachtrijen is de tijd heel erg snel gegaan vandaag. Het is al 19:00 en we zien dat er al heel veel mensen een plekje voor het kasteel innemen voor de projectie- en vuurwerkshow van 20:30. We willen wel blijven tot de eindshow, maar vertikken het om er anderhalf uur op te wachten. We zien dat de Pirats attractie nog maar 15 minuten wachttijd heeft (als we dat hadden geweten..), we gaan dus nog een ritje met Jack Sparrow mee en verkassen ons daarna rustig richting kasteel waar we een toffe licht-, water- en vuurwerkshow bewonderen en daarna samen met duizenden anderen richting Metro lopen. 
Pff wat een dag! Gelukkig zijn wij zo pienter geweest om al een metro kaartje te kopen toen we ’s ochtends aan waren gekomen. Hierdoor kunnen wij alle lange rijen voorbij en direct in een metro stappen terug naar het hotel. 

22 januari: We slapen lang uit. Logisch na onze drukke dagen van gister en eergister. 
Vandaag is alweer ons laatste dagje in Shanghai, dus we willen graag nog even de deur uit. We besluiten nog even bij het Italiaanse restaurantje te gaan lunchen waar we eerder ook geweest zijn. Kinderen kunnen daar ’s middags gratis een eigen pizza maken. Daar vlakbij is het Sculpture Park met allerlei vreemde beelden (bijvoorbeeld een kruik met pootjes of een worst die een gekke bek trekt..), na de lunch willen we daar nog even met Evodie een balletje gooien. Als we nog tijd en zin hebben nemen we de lift naar de bovenste verdieping van de Pearl om nog 1x van het prachtige uitzicht van Shanghai te genieten, voordat we terug gaan naar het hotel om verder een rustig avondje te hebben. 

Deze dag loopt even anders dan gepland:
We hadden nog steeds geen treinticket geboekt, aangezien we dit steeds voor ons uitgeschoven hadden. Voordat we richting Italiaan gaan vraag ik aan de receptie of ze ons kunnen helpen met de betaling van de online ticket (Paypal werkt namelijk niet omdat er een sms verzonden wordt naar Thijs zijn 06 nummer en deze komt niet aan). De receptie geeft aan dat het veel makkelijker is om de tickets te boeken bij een speciaal bureautje om de hoek, zodat we morgen niet meer in een lange wachtrij bij de ticketcounter hoeven te staan. Ze lopen wel even met ons mee om ons te helpen vertalen. Het bureautje om de hoek is nog ruim een kwartier lopen en eenmaal aangekomen staat er een bordje dat ze vanwege een computerstoring alleen open zijn van 15:00 – 15:30. Ok verspilde tijd, want daar gaan we niet op wachten. Dan maar alsnog vanavond online en dan morgen in de wachtrij bij de ticketcounter. 

We vertrekken met de metro naar de Italiaan, Evodie was alweer lekker moe en in slaap gevallen in de draagrugzak. Vlak voordat we bij de Italiaan zijn, wordt ze wakker en heeft een mega driftbui. Evodie is ontroostbaar en huilt zo hard dat mensen naar buiten komen om te kijken of het wel goed met haar gaat. Een man stelt zelfs voor om haar naar het ziekenhuis te brengen. Nou nou, dat is wel erg overdreven. Ze moet gewoon even rustig bijkomen. We besluiten Evodie weer in de rugzak te zetten en een blokje om te gaan zodat Evodie weer rustig wordt. Dit helpt want we passeren een tentje waar verse wafels gemaakt worden, deze geur doet haar beseffen dat ze gewoon ontzettende honger heeft. Ja slimmerd, we stonden net voor de deur van een restaurant, maar wilde niet naar binnen met een driftige peuter. Dus we kopen een wafel voor haar om haar eerste honger te stillen en wandelen terug naar de Italiaan. Wanneer we aankomen horen we dat ze net gesloten zijn… “als u een kwartier eerder was gekomen dan had het nog gekund”. Shit! Dat is balen, we hebben inmiddels allemaal ontzettende honger, dus we gaan snel opzoek naar een ander tentje. Wanneer we ons veel te dure maaltje zitten op te smikkelen komen we tot de conclusie dat we de afgelopen dagen wat te veel van Evodie gevraagd hebben en zij net een duidelijke grens heeft aangegeven. We blazen al onze plannen af en gaan terug naar het hotel om uit te rusten. 

De receptie helpt ons met de aanschaf van treintickets en we pakken de koffer in terwijl Evodie lekker in haar bedje zit te spelen met haar speelgoed. 
Het is jammer dat we nu geen tijd meer hebben om de laatste dingen in Shanghai te doen, maar c’est la vie. Dat zijn nou eenmaal de concessies die we moeten maken voor het reizen met een peuter. 

Foto’s

3 Reacties

  1. Suz:
    5 februari 2019
    Een geweldig leuk verslag weer! Jullie zijn al echte rotten geworden in andere werelden bereizen en er van genieten...
  2. Wil:
    6 februari 2019
    Wow, weer knap beschreven allemaal Nicole, al jullie belevenissen. En weer naar Disney, ook veel geduld bewaard bij al die wachtrijen, ik doe het je niet na.......
  3. Ellen:
    6 februari 2019
    Ja, altijd een officiële taxi nemen op de officiële taxistandplaats bij het vliegveld. En in de taxi de meter laten aanzetten. Dus nooit ingaan op een aanbod van iemand die je als eerste aanspreekt op het vliegveld om je naar je bestemming te rijden. Ik wordt op het vliegveld van Chengdu ook altijd meteen aangesproken. Ze azen volgens mij echt op onwetende buitenlandse reizigers. Je betaalt veel te veel bij deze lui. Ik wijs dan ook altijd richting taxistandplaats en zeg "no, taxi" tegen hen. Ik ben er jaren geleden één keer ingetrapt maar sindsdien nooit meer.