Mooi Melbourne deel 1

8 oktober 2019 - Melbourne, Australië

29 september: We staan vroeg op, want we hebben tussen Sydney en Melbourne flink wat kilometers te verslaan. We proppen ons ontbijt naar binnen, duwen alles achter deurtjes en klepjes en zetten Evodie in haar pyjama in het autostoeltje. Om 8:30 draaien we de weg op en kan de lange dag beginnen. 

De rit gaat super voorspoedig. Evodie zit lekker met haar kindersurprise speeltjes te spelen, een mama en baby armadillo (die door Thijs Armodillio’s genoemd wordt en door Evodie als tijgers bestempeld zijn), terwijl Thijs en ik de radio op knallen hebben gezet en de ene foute 90’s hit na de andere, als valse kraaien, zitten mee te blèren. Zo gaat de tijd lekker snel. 
We nemen een rustpauze bij de McDonalds voor een warm drankje, rijden wederom 2 uur, stoppen weer bij de McDonalds en rijden de laatste 1,5 uur. Het wordt hier iets later donker dan toen we van Newcastle naar Sydney reden, waardoor we iets langer door kunnen rijden. We hebben inmiddels 540km gereden en komen om 18:00 aan op ons gratis stukje grasveld, een paar kilometer bij de snelweg vandaan (zodat we niet zo’n last hebben van het verkeer ’s nachts). 

We videobellen even met Annemarie en Peter, terwijl Thijs ondertussen (tevergeefs) de BBQ probeert aan te steken. Wat hij ook probeert, zodra hij de ontsteker loslaat knalt de vlam weer uit. Het is inmiddels stekendonker geworden buiten, het begint koud te worden en onze magen roepen om voer. We besluiten alles maar gewoon op het fornuis klaar te maken, wat een stukje van de kampeermagie wegneemt, maar onze schreeuwende magen wel weet te kalmeren. Vervolgens duiken we alle drie vroeg onder de wol, want we hebben immers geen stroom of onbeperkt wifi om te lang achter een schermpje te blijven plakken. 

30 september: We slapen redelijk uit, aangezien wij beiden ontzettend slecht geslapen hebben. We vermoeden dat Evodie ook niet de beste nacht heeft gemaakt, aangezien zij midden in de nacht begon te huilen en wat wilde drinken. Thijs en ik lagen hiervoor allebei al tussen slaap en waken in, maar door Evodie haar geroep waren we klaarwakker om vervolgens om 6:00 eindelijk weer in slaap te vallen en nog 1,5 uur slaap te kunnen pakken. 

Snel doen we ons ochtendritueel, kleden ons warmer aan dan we gewend zijn (hoe zuidelijker we komen hoe kouder het wordt) en scheuren de weg weer op. Aangezien we gister de helft met 100km overschreden hebben, hoeven we vandaag niet zo belachelijk veel meer te doen. We plannen onze dag zo dat we 2x 2uur moeten rijden en daarmee een lekkere lange pauze bij de McDonalds kunnen houden om Evodie te laten spelen en het internet te misbruiken.

We hebben nog steeds geen camping gereserveerd, wat we tot dusver ook nooit ver van te voren hebben gedaan. Echter zijn de campings rondom Melbourne behoorlijk dun gezaaid en is er slechts één waar zowel OV als supermarkten op rolafstand van de camping zijn en ook het internet gratis en limiet-loos wordt aangeboden, wat een behoorlijk unicum blijkt te zijn in Australië. Je betaald dan ook wel iets meer op deze camping dan de overige, maar het past nog binnen ons budget. Ik ga naar de website, maar hier kan ik al geen plek meer reserveren voor de komende dagen. Fuck! Wanneer ik ze bel, wordt dit bevestigd. Ze hebben enkel nog voor 2 nachten, waardoor we daarna dus zullen moeten verkassen naar een andere plek. Bah! Dat is balen! Nou ja, het is wat het is.. laten we het beste er dan maar uithalen de komende twee dagen.

De rit naar de camping verloopt soepel. Met onze tank redden we het weer perfect tot een goedkoop tankstation en belanden enkel het laatste half uurtje nog even in de file. We komen om 17:00 aan op de camping, trekken een blik soep open en frustreren ons de rest van de avond over het falende gratis en limiet-loos internet. Van pure nijd gooien we onze schermpjes weer in de hoek en gaan vroeg slapen. We zijn stiekem ook best wel moe en onze rustdag morgen is veranderd in een doe-dag, aangezien we nog even misbruik willen maken van het feit dat we een directe ov-verbinding hebben vanaf deze stek. 

1 oktober: We worden wakker met een ijspegel aan onze neus. Thijs was lekker warm, maar ik was niet warm te krijgen. Zelfs tegen Thijs aankruipen werkte niet, mijn stukje matras bleef koud, alsof er een koelelement onder lag. Beetje bij beetje werk ik Thijs van zijn plekje af, zodat ik op zijn voorverwarmde plekje kan gaan liggen om op die manier toch nog een paar uurtjes slaap te kunnen pakken. Thijs heeft van dit alles niks door gehad, hoe is het toch mogelijk?!
Evodie wordt even later hyper de pieper wakker, waarna ze lekker over ons heen begint te klauteren, klimmen, dekens begint weg te trekken en de hele rambam.. Jaaahaaaa!!! We komen er al uit!! Terwijl Thijs en Evodie gaan ontbijten, spring ik onder de douche.. aaaaah! Lekker warm!.. ow shit nee toch koud.. ownee toch warm.. nee toch koud… Na een half uur besluit ik dat ik genoeg heb gehad, mijn kern is weer ontdooit, dus mijn doel is behaald. 

We smeren bammetjes en pakken onze tas in om met de bus het centrum van Melbourne te gaan bewonderen. De bus stopt recht voor de deur van de camping, maar doet er vervolgens wel 40 minuten over terwijl het maar 11km rijden is. We ontdekken al snel hoe dit komt, letterlijk op elke straathoek zit een bushalte. Wij moesten er bij halte 40 uit, een snelle rekensom leert dat dit een gemiddelde is van 1 bushalte per minuut om de 275 meter.. Ik kwam dan ook groen uit de bus door al het remmen en optrekken. Thijs en Evodie hadden nergens last van. 
Wij zijn in Melbourne en hebben een route uitgestippeld door het CBD waarbij we allerlei streetart zouden passeren. Ondertussen kunnen we de gezellige vibe van Melbourne proeven. Wat een leuke stad! We kunnen niet precies benoemen wat nou echt het verschil is tussen Sydney en Melbourne, maar deze stad heeft gewoon echt een hele fijne energie, we zijn blij dat we hier wat extra nachtjes zullen verblijven. 

In een prachtig historisch pand zit een H&M gevestigd, eigenlijk hebben we niks nodig, maar door het pand willen we wel even binnen kijken. Ook binnen ziet het er nog prachtig uit, we loved it! Vervolgens doen we een drankie bij een super kneuterig koffietentje (Eén van de vele, want de stad barst van de leuke horeca plekjes) in een klein gezellig steegje.
Daarna vervolgen we onze weg naar het luxe Sofitel Hotel, waarom? Omdat we van horen zeggen hebben dat zij het beste plee-uitzicht hebben van de stad. Dat willen we natuurlijk even met eigen ogen bekijken. We wandelen het hotel in alsof we er horen, nemen de lift naar de 35e verdieping en duiken het toilet in waar de buitenmuur schittert van afwezigheid en vervangen is door een gigantisch raam, WAUW! 
Ook de rest van het hotel is prachtig, we maken nog even foto’s zodat we, niet geheel gelogen, kunnen beweren dat we daar verbleven hebben (al was het maar een uurtje) en nemen dan de bus terug naar de camping. We stappen een paar haltes eerder uit om boodschappen te kunnen doen en lopen de laatste 1,5km terug naar onze camper.
Hier begin ik, eager als ik ben, aan het koken en daarna gefaseerd opbakken van de aardappeltjes, wat ontzettend tijdrovend is als je maar één pan tegelijk kunt gebruiken. Om 19:00 zitten we dan eindelijk aan tafel (ik ben 17:15 begonnen) en vreten alles binnen enkele minuten naar binnen als een stel hongerige wolven. Het was al even geleden dat we gegeten hadden, aangezien onze zak met bammetjes ergens in Melbourne spoorloos verdwenen is, waardoor we allemaal maar 1 broodje hebben kunnen eten. 

Evodie poept na het eten nog even haar stickervelletje vol (niet letterlijk natuurlijk) waardoor ze morgen wederom iets lekkers mag uitkiezen in de winkel. Ze krijgt nu echt de smaak te pakken, zou ze dan toch zindelijk terug komen naar Nederland? Daarna gooien we haar op bed en gaan zelf ook vroeg inliggen. De zon is alweer onder, dus de temperatuur daalt weer als de malle. Brrr…. Ik slaap vannacht lekker met mijn joggingbroek aan!

2 oktober: Hieper de piep, hoera! Thijs is jarig, als laatste van ons drie tijdens de reis. Dat neemt niet weg, dat we ook zijn verjaardag op een gezellige manier gaan vieren. We beginnen direct met zijn cadeautje op bed, welke ik in Outlet A’Famosa in Maleisië op 15 juli al gekocht heb. Thijs is super blij met zijn nieuwe horloge, maar moet wel even wennen aan het gewicht. Tjaa, als je een plastic kinderhorloge gewend bent, dan is dit metalen mannensieraad wel even andere koek. Hij doet hem om en BAM! Zijn arm ziet er meteen sterker en mannelijker uit. Dit terwijl het casiohorloge zijn arm eruit liet zien als een kinderlijk T-rex armpje. Grote verbetering. Helaas is het bandje nog 1 schakeltje te groot, dus voordat hij hem kan dragen, moeten we eerst een shop vinden die het bandje even wilt aanpassen. 

We moeten vandaag van onze camping af en verkassen dus naar een nieuwe. Tussendoor hebben we mooi uitgekiend dat we nog even bij Legoland langs kunnen wippen, waar we voor de deur kunnen parkeren. Nou ja, voor de deur. We moeten flink manoeuvreren om onze camper in een hoek te parkeren waar we niemand tot last zijn. We staan nu enkel met onze kont voor een puinbak, maar er is geen werklui te bekennen en de bak is afgedekt. We plakken wel even een briefje achterop de camper met ons telefoonnummer, voor het geval we hem moeten verplaatsen. Vlak voor we het winkelcentrum in wandelen, waar we nog 1 minuut hebben om op tijd bij Legoland aan te komen (ze werken met tijdslots namelijk), worden we aangehouden door een hijgende werkmeneer, die ons achterna gerent is. Shit, Thijs moet de camper verplaatsen. Ondertussen loop ik alvast met Evodie naar Legoland om te smeken of we alsjeblieft wat later naar binnen mogen. Gelukkig is dit geen enkel probleem en kunnen we, zodra Thijs zich weer bij ons gevoegd heeft, met een gerust hart Legoland onveilig maken.
Het is niet heel groot, maar er zijn allerlei leuke hoekjes en activiteiten met een Lego thema. Volwassenen mogen Legoland niet betreden zonder een kind, dus Thijs is in de wolken dat hij Evodie kan inzetten voor al zijn Legofantasieën. Als een klein jongetje (van 33 jaar) wandelt hij met grote glunder ogen tussen de prachtige lego bouwwerken door, waarbij hij Flashbacks heeft naar zijn eigen kindertijd, waar hij vensterbanken vol gebouwd heeft. 
Wanneer we alles gezien hebben, laten we Evodie nog even lekker spelen bij de indoor speeltuin. Tenminste dat was de bedoeling. Voor ik het weet is Thijs alle schuimrubberen blokken aan het verzamelen om een huisje om Evodie heen te bouwen. Dat ziet er gezellig uit, ook ik kom wel even helpen. Wanneer het huisje duidelijke vormen begint aan te nemen, begint het de aandacht te trekken van enkele andere kindertjes die graag willen helpen. Hoewel de kinderen de bouw van het huisje eerder verstoren dan vooruit helpen, laten we ze lekker mee helpen. Wanneer ze zich omdraaien, draaien wij hun blokken snel de goede richting op. Zo werken we samen aan een leuk klein huisje, met ramen, een deurtje en een dak. Het is een grote hit en de kindertjes willen graag samen met Evodie in het huisje, hierdoor is het ijs meteen gebroken en durft Evodie even later ook samen met de meisjes van de glijbaan. Hartstikke leuk! 

Helaas de 3 uur, die we binnen mogen zijn, zit er bijna op. We gaan enkel nog even in de attractie waar je met een karretje over een life action parcour gaat en onderweg van alles moet neerschieten om zoveel mogelijk punten te scoren. We knallen er alle drie ijverig op los, YES! Ik heb Thijs eindelijk een keer verslagen met een schietspel! Maar ja, opa is dan ook wel een jaartje ouder geworden.. ik neem het hem niet kwalijk. 
We lunchen vervolgens wat bij de foodcourt en wandelen nog even door het enorme winkelcentrum (het grootste op het zuidelijk halfrond). Thijs vraagt nog even bij een manusje-van-alles of zij het schakeltje uit zijn horlogebandje kunnen halen, maar slaat stijl achterover als hij hoort dat hij daar even 17$ voor moet betalen. Euhm.. pardon? Het is 2 minuten werk, are you serious? We zoeken wel iemand anders. Ik maak nog even een bezoekje aan een kapper en even later vindt Thijs toch iemand die bereid is om het bandje, volledig gratis, te verkleinen. Daarna eten we gezellig een taartje en is het alweer tijd om terug naar de camper te gaan en ons richting file te begeven. 

We doen over een stukje van 25 minuten, uiteindelijk 1,5 uur en komen net voordat de receptie sluit aan bij de nieuwe camping. 
Doordat we zoveel en zo laat gegeten hebben vandaag, hebben we alle drie geen honger meer. Evodie neemt zelfs alleen maar een beetje yoghurt en een kopje thee en wil daarna naar bed, uitgeput van deze lange dag. Wel weer veel gezellige dingen gedaan. Een geslaagde verjaardag voor Thijs.

3 oktober: We hebben wel weer een rustdagje verdiend. Wanneer Evodie wakker is, gaat Thijs eruit en laat mij lekker liggen, waardoor ik tot half 10 kan uitslapen. Heerlijk! Dat had ik echt even nodig.. Thijs en Evodie zitten lekker in het speeltuintje van de camping en ondertussen kan ik de was gaan doen en het blog bijwerken. Het internet is op deze camping ontzettend traag, waardoor niks werkt zoals ik zou willen, mega frustrerend. Gelukkig hebben we een data simkaart, maar wanneer we daar een hotspot van maken zodat ik mijn laptop erop aan kan sluiten, hebben we ook hierbij last van falend internet. Grrr… mijn geduld begint op te raken. Thijs ligt inmiddels lekker op een handdoekje voor de camper en maakt zich niet druk. Wanneer Evodie ook flink op mijn zenuwen begint te werken, doordat ze slecht naar me luistert, begin ik te knorren en neemt Thijs Evodie onder zijn hoede, zodat ik even rustig kan werken. 

Na de lunch zijn Thijs en Evodie nog even lekker naar het zwembad gegaan, waar het vandaag ideaal weer voor is en hebben hier bijna 2 uur volgemaakt. 
Wanneer ze terug zijn stoei ik even lekker met Evodie, die met haar scherpe klauwtjes het vel van mijn neus af krabt. Ok het spelen is weer klaar, eerst maar even de nageltjes knippen. Wanneer ik naar het toilet ga, laat Evodie tussen neus en lippen door weten dat ze moet plassen, maar we dachten dat dit slechts was omdat ze mij zag gaan en onder het nagelknippen uit wilde komen. Helaas verkeerd ingeschat, ergens tijdens het kappen van haar 4de vingernagel, legt ze een meertje aan op ons matras. “Ik kon het niet meer ophouden” was Evodie’s verklaring. Tja, dat was duidelijk.. We gooien het matras buiten in het zonnetje, waardoor de nattigheid binnen 20 minuten onzichtbaar is geworden. Zooo.. niks meer van te zien.

Thijs begint aan het beslag voor de pannenkoeken, terwijl Evodie op bed gaat liggen met een filmpje, zodat ik haar teen- en vingernageltjes kan lakken. Ze zien er weer prachtig uit. De pannenkoeken waren weer heerlijk, maar Evodie’s batterij is op. Bij het minste geringste toespreken beland ze dan ook in een grote driftbui, waardoor ik haar spartelend in haar pyjama hijs en haar tanden poets. We weten het gelukkig nog wel positief af te sluiten. Het valt ook niet mee om boosheid en vermoeidheid uit elkaar te houden. 

1 Reactie

  1. Suz:
    8 oktober 2019
    Hele dikke feli Thijs...en nog heel veel gelukkige jaren! Wat een leuke manier waarop je het gevierd hebt in Legoland. Dat verwacht je niet van een marinier :-)

Jouw reactie